Źródłem do odtworzenia pierwotnego wizerunku herbu Biłgoraja jest odcisk pieczęci miejskiej z roku 1591, odnaleziony przez M. Gumowskiego. Wyobrażenie napieczętne składa się z dwóch części: łabędzia oraz trzech belek u dołu, które tworzą herb "Korczak" - znak rodu Gorajskich. Element od dołu jest zrozumiały- herb fundatora, nie wiadomo natomiast, w jakich okolicznościach doszło do umieszczenia na pieczęci rysunku łabędzia.
Herb nie ulegał zmianie do czasów Księstwa Warszawskiego, kiedy to miastom polecono używanie herbu państwowego. Tradycyjny znak biłgorajski poszedł w zapomnienie. Dopiero władze Królestwa Polskiego podjęły próbę przywrócenia miastom herbów lokalnych.
Umieszczono wtedy herb wyobrażający sito drewniane , ogon koński dwa razy przewiązany oraz sierp, albo przekałaczkę, Taki wizerunek herbu odpowiadał charakterowi zajęć większości mieszczan biłgorajskich, ale nie przyjął się. W 1870r.
Heroldia Petersburska przygotowała więc Biłgorajowi projekt nowego herbu. Przedstawiał on w czerwonym polu złote sito między dwoma srebrnymi nożami ze złotymi trzonkami, w lewym narożniku tarczy herb guberni lubelskiej. Niestety, ale również i on nie wszedł w życie mieszkańców Biłgoraja.
W końcu XIX w. przywrócono herbowi Biłgoraja tradycyjny rysunek, który przetrwał do dnia dzisiejszego. Ostateczna postać herbu Biłgoraja jest więc następująca: na czerwonej tarczy trzy srebrne belki, nad którymi jest umieszczony skierowany w lewo, także srebrny, łabędź.
Odwrócenie łabędzia w lewo zgodne jest ponadto z ogólną zasadą heraldyczną, przewidującą ten kierunek dla wszystkich zwierząt i ptaków rysowanych jako godło herbowe.
